İsviçre Buzul İzleme Ağı (GLAMOS) ile İsviçre Bilimler Akademisine (SCNAT) bağlı İsviçre Kriyosfer Gözlem Komisyonunun yayımladığı rapor, İsviçre Alplerindeki buzulların 2026'da buz kütlesinin yüzde 5'inden fazlasını yitirdiğini ortaya koyuyor. Bireysel buzulların ortalama kalınlığı 2,5 ila 4 metre azalırken, yaz aylarında buzul dillerinde kalınlık bazı noktalarda 10 metreye kadar düştü. Son beş yılın toplam kaybı ise neredeyse yüzde 20'ye ulaştı.
Rapor, 2025-2026 kışında tüm rakımlardaki kar kalınlıklarının uzun vadeli ortalamanın çok altında kaldığını ve bunun temel nedeninin düşük yağış miktarı olduğunu belirtiyor. Kasım 2025 – Nisan 2026 dönemini kapsayan kış mevsimi, ölçümlerin başladığı tarihten bu yana en az kar yağışı görülen 10 kış arasında yer aldı. Mayıstan eylüle kadar her ay hem kurak koşullar hem de en az bir sıcak hava dalgası etkili oldu. Bu altı aylık süre boyunca donma sınırı 76 gün boyunca 4 bin metrenin üzerinde kaldı; bu değer ortalamanın iki katından fazla ve aynı zamanda bir rekor.
Koruyucu kar örtüsü hazirandaki sıcak hava dalgaları sırasında kısmen yok oldu. Eylüle gelindiğinde deniz seviyesinden 3 bin 500 metre yükseklikte bile kar kalmadı. Rapor, Alplerdeki buzulların bu koşullar altında uzun vadede hayatta kalma şansı bulunmadığını vurgularken, Bella Tola Buzulu ile Griessfiren/Plattalvafirn gibi birçok küçük buzulun yok olmasını bu durumun somut göstergeleri olarak gösteriyor.
2026 ölçüm dönemi, kayıtlardaki en yüksek buzul erime yılı olan 2022'nin hemen ardından geldi. Daha yüksek sıcaklıklara rağmen birçok buzulda 2022'ye kıyasla biraz daha fazla kar birikmesi, o yılki kayıp düzeyinin tam olarak yakalanmasını engelledi. Ayrıca 2026'da kar yüzeyine daha az Sahra tozu çöktü; bu durum, güneş ışığının daha fazla yansımasına olanak tanıdı. Yine de Allalin, Clariden, Aletsch ve Rhone gibi bazı buzullar 2026'da kayıtlara geçen en büyük erime miktarlarını yaşadı.