Her mart, yağmurlu geceler Keene'nin karanlık sokaklarında bir semender tugayı belirir. El fenerleri ışıklar arasında, ormanlık alanlardan sulak alanlara göç eden ağaç kurbağaları (Lithobates sylvaticus), bahar kurbağaları (Pseudacris crucifer), kırmızı sırtlı semenderler (Plethodon cinereus) ve benekli semenderler (Ambystoma maculatum) iki şeritli North Lincoln Street'i geçmek zorundadır. Gönüllüler bazı geceler yolu trafiğe kapatır, bazı geceler ise hayvanları tek tek elle karşıya taşır. Harris Center for Conservation Education'ın bilim direktörü Brett Amy Thelen, bu tugayların "ilk adım olduğunu, son adım olmadığını" söylüyor ve şimdi o kalıcı adım atılıyor.
Keene'deki yeni girişim, Jordan Road üzerinde iki ya da üç küçük alt geçit ve yolun her iki yanına amfibileri bu geçitlere yönlendirecek çitler inşa etmeyi öngörüyor. Tasarım aşamasındaki projenin inşaatının gelecek yıl yaz ya da sonbaharda başlaması ve tünellerin 2028 ilkbahar göçüne tamamen hazır hale gelmesi bekleniyor. Thelen, New Hampshire Fish and Game Department'ın (NHFG) Harris Center'dan risk altındaki bir türün yoğun olarak bulunduğu bir nokta talep etmesi üzerine Jordan Road'un seçildiğini belirtiyor. Burası, merkezin izleme alanları arasında Jefferson kompleksi semenderlerin anlamlı sayılara ulaştığı tek nokta. Jefferson semenderi (Ambystoma jeffersonianum) ile mavi benekli semenderin (Ambystoma laterale) melezlerinden oluşan bu kompleks, eyalet tarafından en acil koruma gerektiren türler arasında sınıflandırılıyor.
Bu yılki sayımlarda Jordan Road'da 108 Jefferson kompleksi semender kaydedildi; bu rakam, bir sezon için önceki rekorun neredeyse iki katı. Thelen, artışın kesin nedenini bilmediğini ancak ılık mart sıcaklıkları ve normalden fazla gönüllünün katkıda bulunmuş olabileceğini söylüyor. Proje, Harris Center, Keene belediyesi ve eyalet yaban hayatı kurumu ortaklığıyla yürütülüyor ve National Fish and Wildlife Foundation'dan alınan bir hibe ile finanse ediliyor. Aynı hibe, New Hampshire'daki kaplumbağa geçiş projelerine de destek sağlıyor.
Yaklaşık 161 kilometre kuzeybatıdaki Monkton, Vermont'ta 2015'te inşa edilen iki menfez alt geçit, amfibi ölümlerini yüzde 80 azaltarak projenin fizibilitesine dair güçlü bir örnek sunuyor. Vermont Agency of Transportation çevresel kaynaklar koordinatörü Chris Slesar, Monkton'daki konumun da kısmen Jefferson kompleksi semenderleri korumak amacıyla seçildiğini; yüksek amfibi çeşitliliği ve büyük popülasyonların da etkili olduğunu belirtiyor. 2006'da yalnızca iki gecede 1.000'den fazla amfibinin o iki şeritli yolda öldüğü kaydedilmişti.
Monkton'daki 1,5 metre genişliğindeki kutu tipi geçitler hedef tür olarak amfibiler için tasarlandı; ancak kamera görüntüleri fareler, sincaplar, vaşak, kakım ve hatta ayı gibi küçük ve orta boy memelilerin de bu tünelleri kullandığını belgeledi. Slesar, "Hedef türlerimiz amfibilerdi ama projeyi bir yaban hayatı geçidi olarak sunduk; umut ediyorduk ki küçük ve orta boy memeliler de kullanacak ve öyle de oldu" diyor. "Binlerce fare, sincap ve küçük memeli fotoğrafımız var. Vaşak geçiyor, kakım geçiyor. Hatta ayı bile gördük, bu bir sürprizdi."
Zoo New England'da saha koruma direktörlüğü yapmış olan Bryan Windmiller, New England amfibileri için yol etkileri ve habitat parçalanmasının "ezici bir şekilde bir numaralı" tehdit olduğunu söylüyor. Habitat tahribatı ve parçalanmasının, insan faaliyetleri nedeniyle nadirleşen ya da tehlike altına giren çoğu amfibi türü için birincil tehdit olduğunu vurgulayan Windmiller, bu tehditlerin New England'daki amfibileri tamamen yok etmesi beklenmese de yerel popülasyonları sürekli azalttığını ve türlerin geçmiş kayıplardan toparlanma kapasitesini sınırladığını ekliyor.
Thelen, hayvanların hareket ihtiyacını şöyle açıklıyor: "Tıpkı bizim markete ya da doktora gitmemiz gerektiği gibi... hayvanların da eşdeğer ihtiyaçları var. Yiyecek bulmak, yılın farklı zamanlarında farklı habitatlara erişmek için peyzajda hareket edebilmeleri gerekiyor. Yolun iki tarafında korunan alanlar olsa bile, yollar bu hareket kabiliyetini kesintiye uğratıyor, bir bariyer oluşturuyor."
Yaban hayatı geçitleri küresel ölçekte giderek yaygınlaşıyor. Fransa'da 1950'lerde geyikler için inşa edilen ilk geçitlerden bu yana kavram büyük ilerleme kaydetti. Colorado, Greenland yakınlarında dünyanın en büyük üst geçitlerinden birini inşa ederken, Kaliforniya'daki 10 şeritli 101 Freeway üzerinde yer alan Wallis Annenberg Wildlife Crossing'ın aralık ayında açılması planlanıyor. Wildlife Crossing Fund'ın başkanı ve CEO'su Beth Pratt, 1990'larda bilim insanlarının izole rezervlerin yeterli olmadığını anlamaya başladığını belirterek, "Bilimi takip ediyoruz ve bilim bize yanıldığımızı gösteriyor. Bu büyük peyzaj bağlantısallığına duyulan ihtiyaç, besin zincirinin her halkasında, tüm türlerde yankılanıyor; hareket etmeyen bitkiler için bile. Peyzajların akışkan ve bağlantılı olması yaşam için elzemdir" diyor.
Slesar, yol ekolojisinin 2000'lerin başında marjinal bir disiplinken bugün ABD genelinde ulaştırma departmanları için giderek ana akım bir değerlendirme haline geldiğini ifade ediyor. Windmiller ise kamuoyunun yolların etkisine dair algısının evrim geçirmesini umuyor ve 19. yüzyıldaki balina avcılığına bugün duyulan dehşete benzer bir duyarlılığın, gelecekte milyonlarca hayvanın yollarda ölmesinin normal karşılandığı döneme de yönelmesini diliyor.
